Skip to main content.

Preek bij uitvaart Pater André Laurier

Op 14 juli 2004 vond in Loosduinen de uitvaartdienst plaats voor pater André Laurier, montfortaan.

Het verhaal van de Emmaüsgangers. Het is een van de vele verhalen. die in beeld brengen ons geloof dat Jezus van Nazareth, veroordeeld, gestorven aan het kruis, buiten de muren van Jeruzalem is verrezen, opgewekt ten leven. Hoe vaak zal André dit verhaal wel niet verteld hebben aan zijn tochtgenoten op bezoek in Israël!

Op weg van Jeruzalem naar Emmaüs. Weg verwachtingen, een streep door idealen, geen zicht op toekomst. Van tijd tot tijd gaat ieder van ons déze weg.

In het leven van André zijn momenten aan te wijzen waarop levenslust, levenszin uit hem wegvloeien, zijn geloof in de levende God dreigt te verdorren. Gelukkig zijn er dan toch steeds weer tochtgenoten, die met hem meetrekken en perspectief bieden, wijzen op lichtpuntjes. Tochtgenoten vindt hij in zijn familie, medebroeders, vrienden en soms zomaar in iemand die zijn pad kruist.

Hij ontmoet mensen die voor hem de Schriften openen. Dat gebeurt tijdens zijn studie, in ontmoeting van mensen die leven in het spoor van Jezus van Nazareth, soms heel consequent... Grignion de Montfort, onze stichter, is een van hen.

Emmaüs is het voor André als hij intreedt bij de Montfortanen en als hij enkele jaren later de priesterwijding, hier in deze kerk, ontvangt. De Schriften openen door het woord en metterdaad en het breken van het brood in Jezus’ naam worden dan zijn levensopgaaf.

De Schriften openen door het woord. Met enthousiasme leidt hij tochten door het Bijbels land en brengt de Schrift tot leven. Met niet aflatende energie brengt hij mensen naar genadeoorden als Lourdes, Fátima, gidst door Rome en Assisië, wijst in Griekenland en Turkije op de sporen die Paulus heeft achtergelaten. Voor menigeen gaat de levensbron weer stromen, en velen maken de keer van Emmaüs terug naar Jeruzalem. De weg van gelatenheid naar enthousiasme, van droefheid naar vreugde, van uitgeblust geloof naar een geloof op z’n paasbest.

De Schriften openen metterdaad. Zo lang ik André ken, weet ik dat hij naast zijn druk zijn met de Montfort Tochten altijd tijd en ruimte maakte voor degene die een beroep op hem deed. Zij die moeten leven aan de raffelkant van onze samenleving genieten zijn voorkeur.

Helemaal jezelf worden. Dat hoor je tegenwoordig veel mensen zeggen. Het klinkt als een ongestoord kunnen bereiken wat je jezelf had voorgenomen. Jezelf worden. Dat kwam ook aan de orde in het evangelie dat we afgelopen zondag lazen, tussen de dood van André en de uitvaartdienst vandaag.. Jezus vertelt de parabel van de barmhartige Samaritaan. Dat doet Hij na de beginvraag van de wetgeleerde: “wat moet ik doen om eeuwig leven te verwerven?” Eeuwig leven het is wat ons later van God uit ten deel valt, maar als we ‘t meer bij ons hier houden - is het tot voltooiing geraken, heel zijn, volledig worden, echt kwalitatief leven, zó kwalitatief leven, dat er als het ware al eeuwigheid door jouw tijd van leven hier verweven wordt... Jezus antwoordt: “Eeuwig zul je leven als je God bemint met heel je hart, met heel je ziel en als je, wanneer het geboden is, jezelf van medemens tot naaste laten verlokken”. Tot jezelf komen gaat via de omweg van de medemens die jouw naaste wordt.. Is dat het wat André dreef tot onbegrensde en onbegrepen, nog steeds onbegrijpelijke barmhartigheid?

Ja, de weg van Jeruzalem naar Emmaüs en van Emmaüs terug naar Jeruzalem is kronkelig en gaat omhoog en omlaag. Vaak weet je niet, of je nog op de goede weg bent. Reisgenoten kijken elkaar vol twijfel aan. Zitten we nog op het goede spoor? Vaak hebben we André ernaar gevraagd, hadden we onze twijfels, vonden we dat hij iets meer... Dan voelde hij zich onbegrepen, raakte hij down. Maar na enige tijd ging hij onverdroten verder.

Breken van het brood in Jezus’ naam: Met een gelovig enthousiasme heeft hij vieringen geleid. Zo getuigt hij van zijn geloof in de God die als een herder zelf omziet naar zijn schapen, als die verdwaald zijn... Via de profeet Ezechiël zegt God: “Het verdwaalde dier zal Ik zoeken, het verlaten dier terughalen, het gewonde dier verbinden, het zieke dier sterken...”

Woorden voor André: uit het hart gegrepen!

“Tot jezelf komen gaat via de omweg van de mede-mens die jouw naaste wordt..”

Van Jeruzalem naar Emmaüs. Die weg zijn wij de afgelopen week gegaan. Niet te vatten dat voor André op zo’n gruwelijke wijze plots een einde is gekomen aan zijn sprankelend en kleurrijk leven onder ons.

We hebben er veel over gepraat, over het hoe dan wel en waarom toch niet. Veel gepraat ook over de persoon die André was, wat hem dreef, zijn tobben en zijn idealen, de vragen die hij opriep en de waardering die hij ontving, de weinige rust die hij zichzelf gunde.

Wijzelf zijn Emmaüsgangers. Met André voor het laatst in ons midden zijn wij hier samen. We hebben de Schriften geopend en zodadelijk vieren we met brood en beker. Zoals Jezus op de laatste avond van zijn leven.

Dat dit samenzijn ons doet opstaan om de weg van Emmaüs terug naar Jeruzalem te kunnen gaan. Jeruzalem, die hemelse stad, waar André nu vertoeft. Woonplaats van onze God; bron en horizon van alwat is en bestaat. Hart en ziel van alwie komen, alwie gaan; van alle tijden en alle leven eerste begin en eindbestemming.

André, je bent thuis gekomen, rust in vrede. A Dieu!